Zo bleek ons initiële spoor om een applicatie voor de smartphone te ontwikkelen al snel in duigen te vallen. Simpelweg, omdat veel leerlingen niet de juiste telefoon in hun bezit te hebben. En misschien nog wel meer omdat docenten niet willen dat een leerling naar huis gaat met de boodschap: “Mam, volgende week krijgen we een les waarbij we een smartphone nodig hebben. Betaal jij?” Dat daarnaast ook de softwareontwikkeling voor de PC eenvoudiger bleek dan voor de smartphone, was voor ons de doorslag om te beslissen een applicatie te ontwikkelen voor de PC. Met webcam natuurlijk. Dan heb je gelijk een groter scherm om zo’n enorm eiwit in te projecteren!

Dan het volgende dilemma: wat moet zo’n applicatie kunnen? Ook hierbij bleek afwijken van ons initiële spoor noodzakelijk. Een statische 3D-afbeelding van een eiwit draagt niet veel meer bij dan 3D-visualisatiesoftware zoals Ballview of Yasara. Maar wat dan? Na veel overleg met Bas Kools, docenten en het Ballview-team zijn we gekomen tot een game-ontwerp waarbij leerlingen met markers als tools aan de slag kunnen in een virtueel laboratorium. Deze opzet viel een stuk beter in de smaak bij leerlingen en hun docenten. De uitvoering ervan is helaas wel wat ingewikkelder… En we lopen dan ook behoorlijk achter op ons tijdschema.

En wat zouden we met de inhoud moeten doen? Eiwitten worden pas in de bovenbouw havo/vwo echt goed behandeld, dus lager in niveau kunnen we niet gaan zitten. Met het examprogramma van de biologie en scheikunde komen we niet veel verder: eiwitten zijn geen duidelijk speerpunt in het onderwijs. Toch is het biologieboek ervan doordrenkt, in ieder hoofdstuk staan wel één of meerdere eiwitten genoemd. Reden voor ons om voet bij stuk te houden en eiwitten tot een zekere diepgang te brengen, ondanks dat leerlingen die niet hoeven te weten voor hun examen. Kennis van eiwitten draagt volgens ons bij aan het begrip van hoe het leven in elkaar steekt.

Allemaal belangrijke keuzes die we moesten maken. Daar hadden we mooi geen rekening mee gehouden bij het indienen van ons projectvoorstel bij Surf.

Inmiddels is het mogelijk naast de 3D reconstructie van de CT dataset, ook conventionele röntgenbeelden in de ‘focus window’ van de Mirracle af te beelden. De Focus window is het ‘gat’ dat op het lichaam geprojecteerd wordt.  De beelden in de focus window deformeren real-time met de bewegingen van het lichaam.  Fascinerend om te zien. Hiernaast kan de slideset opgeroepen worden in de monitor, waardoor de user de link kan gaan leggen tussen de anatomie en plaats op het eigen lichaam en de slidesets.  Integratie van radiologische en anatomische kennis dus!

 website: arrm.waag.org

 Naam:  Kennisnet
e-mail:  info@kennisnet.nl
Wachtwoord:       rekenmobiel

 Hier kun je alle filmpjes zien staan met de daarbij horende QR codes.

Dit onderzoek werd niet op het Mondriaan uitgevoerd. Wij hebben de oplossing. Gebruik de ERKcriteria bij de beoordeling én de flipcamera!

Aangezien het scenario dat voor de 4k ARG geschreven os zich in de 18e eeuw afspeelt gingen we op zoek naar een ruimte die voldeed aan onze eisen. Onze eisen waren dat de ruimte in ieder geval groot genoeg was om onze spelelementen in kwijt te kunnen en het moest lijken alsof de ruimte sinds 1782 heeft stil gestaan om het realistisch te laten overkomen. Dit bleek lastiger dan gedacht. Een pand vinden uit de 18e eeuw is nog net te doen. Een pand wat van binnen nog ingericht is alsof het de 18e eeuw is is al een stuk moeilijker. Hier toestemming te krijgen om te filmen, praktisch onmogelijk. Aan het einde van de zoektocht hadden we twee panden gevonden waaruit we konden kiezen.

De eerste keuze was een pand waar het tijdsbeeld klopte; de gevel, de franjes en ornamenten waren nog oorspronkelijk in hun 18e eeuwse staat. Een nadeel was dat de hele inrichting nog geregeld moest worden. Er waren geen meubels, geen schilderijen, etc. Nog een nadeel was de vloer: deze was te modern en er waren veel stopcontacten aanwezig. Deze zijn in normale film prima weg te werken. In 4K is dat minder voor de hand liggend.

De tweede keuze was een pand waar vrijwel niks mis mee was. Het was groot genoeg voor de rekwisieten, de acteurs zouden ruimte genoeg hebben om te acteren, en alles was nog in de oorspronkelijke staat. Het enige probleem was dat het voor het laatst verbouwd was rond 1870. Dat was natuurlijk volstrekt verkeerd aangezien het scenario 100 jaar eerder afspeelde.

Uiteindelijk is er voor gekozen om het scenario te herschrijven en het 100 jaar later te laten afspelen. Dit was een betere optie dan op zoek gaan naar een complete imboedel voor het eerder genoemde pand.

Om de puzzels van onze ARG te laten werken waren er zes specifieke objecten nodig. Deze moesten allemaal uit de goede tijd komen, en zo accuraat mogelijk zijn. Niet te vervallen, niet te nep. Dit zou zichtbaar worden op 4k beeldmateriaal. Ook dit bleek lastiger dan gedacht. Kaarten uit 19de eeuw blijken de tijd niet goed overleeft te hebben. Uiteindelijk is alles gevonden bij verschillende antiek handelaars, die overigens verbazingwekkend makkelijk mee wilden werken en het prima vonden om wat spullen uit te lenen.

In het scenario zijn twee tijdsperiodes: het heden en 1872. De acteurs hadden voor beide tijdperiodes accurate kleding nodig. Voor de mannelijke acteurs was dit vrij goed te doen: mannen droegen in de 19de eeuw al redelijk de zelfde soort kleding als dat ze dat heden ten dagen doen, met hier en daar een kleine aanpassing. Voor de actrice was het vinden van correcte kleding lastiger, aangezien vrouwen in die tijd vaak grootse, dure jurken droegen. Het geluk wilde dat de actrice zelf erg van deze periode houdt en een collectie aan jurken in bezit heeft.

We willen hierbij ons stappenplan delen zodat iedereen die dat wil ook aan de slag kan om interactieve 360 graden animaties te maken. De groep die verantwoordelijk was voor de ontwikkeling van de web applicatie en het bewerken van de foto’s hebben een intern blog bijgehouden voor kennisuitwisseling. In dit stappenplan verwijzen we af en toe naar de details in die posts welke als attachment bijgevoegd zijn.

1. Het creëren en verzamelen van content (foto’s en metadata)

1a. Foto’s maken van erfgoedobjecten

We hebben een digitale spiegelreflex camera, een desktop computer en producten voor 360 graden productfotografie van het bedrijf FotoCube (www.fotocube.nl) gebruikt. Gezien de range van gewichten waar we met onze erfgoedobject mee te maken hebben kozen we voor deze geautomatiseerde draaitafel tm 18 kg: http://bit.ly/nQS1qe. Er wordt een stuurprogramma meegeleverd die je op een computer (Windows) installeert. Je kan het aantal te nemen foto’s voor de 360 graden animatie instellen, van 4 tot 144. Wij hebben 72 foto’s gedaan. Dat geeft al een heel vloeiend beeld. De camera wordt middels een USB kabel aangesloten op de computer. Het stuurprogramma zorgt ervoor dat de draaitafel steeds één stapje roteert en de camera een seintje krijgt om een opname te maken. Zie onderstaande plaatjes voor de opstelling.

Aansluiting draaitafel en camera op computer

Impressie van de opstelling met een groot hangend wit vel als de achtergrond

Schematische weergave van de opstelling

Deze tak van fotografie heet studiofotografie. Afhankelijk van budget en tijd kan je kiezen om een professionele fotograaf in te huren of om met eigen personeel te werken met basiskennis van fotografie. Bedrijven als FotoCube en 3Dweb.nl kunnen ook het hele nabewerkingstraject (genereren van de animatie) voor je doen. In het eerste geval beschik je snel over je foto’s en meteen van goede kwaliteit. Wij hebben ervoor gekozen alles zelf te doen, waardoor we iets meer tijd kwijt geweest zijn naar het zoeken van de juiste technieken en materialen. Voordeel is wel dat nu we de foto-opstelling eenmaal hebben en kunnen laten staan, we in de verloren uurtjes stug door kunnen gaan met het digitaliseren van objecten tegen lage kosten. Bij de TU Delft is deze optie aantrekkelijk omdat we duizenden erfgoedobjecten hebben. Advies als je het zelf gaat doen: haal een goed boek met theorie over studiofotografie en ga experimenteren.

De erfgoedobjecten verschillen onderling zo sterk van grootte, kleur, glans, etc. dat we per object steeds opnieuw de belichting moesten instellen. Omdat het voor onze toepassing belangrijk is dat alle details duidelijk zijn hebben we gestreefd naar een zo groot mogelijke scherpte-diepte in de foto’s. Dat krijg je met een klein diafragma. Wat betreft de belichting en flitsers is er niet echt een vast recept, dit is sterk afhankelijk van het object, opstelling ….en smaak. Voor de belichting hebben we ook softboxes gebruikt (http://en.wikipedia.org/wiki/Softbox). We wilden het liefst niets meer zien van de draaitafel en het witte vel dat achter de objecten hing, maar we kwamen erachter dat de gevoelswaarde van de foto’s dan erg laag was. Zorgen voor een klein beetje schaduw onder de objecten maakt dat ze meer tot leven komen. Wel zo belichten dat je slechts één schaduw krijgt. Per object een ideale hoek kiezen om het object goed tot zijn recht te laten komen.

Specifieke bevindingen van de software van FotoCube: mwoah. De software is nogal gebruiksonvriendelijk, buggy en onthoudt maar beperkt je instellingen. Was ook een hele toer om de poort te herkennen waarop de camera aangesloten was. De instructies van de leverancier: www.fotocube.nl/content/38-video-tutorial. Uiteindelijk wel aan de praat gekregen en ermee kunnen werken. FotoCube levert verder nog software mee voor het maken van de animaties. Dat programma heet Object2VR en is van leverancier http://gardengnomesoftware.com. Dat programma vonden we te beperkt. Het levert animaties op die minder goed werkten in verschillende browsers. Zie verder onder het kopje “Design en development web applicatie” voor onze inspanningen om een goede animatie viewer te selecteren.

Omdat we animaties van verschillende grootten nodig hebben zijn we gaan experimenteren wanneer we de beste kwaliteit krijgen: op verschillende resoluties schieten of gewoon alleen de hoogste resolutie en daarna resizen naar de gewenste grootte. Uitkomst: op zo hoog mogelijke resolutie schieten en daarna resizen met een fotobewerkingsprogramma.

1b. Creëren en aggregeren van metadata

Dit is heel specifiek of je al metadata (gegevens over de objecten, zoals naam, fabrikant, ontwerper, etc.) hebt of dat ze nog opgesteld moeten worden. Wij hebben de virtuele collectie samengesteld uit erfgoedobjecten van twee fysieke collecties, elk beschikkend over een eigen catalogus. De twee collectiehouders hebben samen de objecten voor de virtuele collectie geselecteerd en één daarvan heeft de metadata velden geharmoniseerd en alle data handmatig geaggregeerd in een Excel bestand dat opgemaakt is volgens afspraken met de web applicatieontwikkelaars.

2. Bewerken en laden content (foto’s en metadata)

2a. Foto’s

We hadden gedacht nog redelijk wat aan nabewerking van de foto’s te moeten doen, bijv. croppen, maar dat viel heel erg mee (dankzij onze wereldfotograaf Sander!). Zorg ervoor dat je tijdens het fotograferen al goed kadert, dat bespaart later heel veel werk. Semi-geautomatiseerd croppen met Photoshop is wel mogelijk (zie bijgevoegde blog extract), maar toch een hoop werk omdat je het kader per object moet instellen. We hebben uiteindelijk niet meer gecropt, het oogt fijn om een beetje ruimte rondom de objecten te houden.

We hebben Photoshop gebruikt voor alle fotonabewerkingen: opscherpen, auto-levels, auto-contrast en resizen naar alle gewenste resoluties.

We hebben Adobe Bridge gebruikt voor het batch renamen van bestandsnamen. Van tevoren hadden we wel afspraken gemaakt voor naamgeving, maar er sluipen altijd foutjes in (bijv. spatie die niet goed zichtbaar was op moment van maken van de foto’s) die niet te voorzien zijn. Bovendien kan je van tevoren niet exact inschatten wat prettig is om alle bestanden uit elkaar te houden. Zie onderstaande plaatjes voor het eindresultaat.

Er zijn ook gratis fotobewerkingsprogramma’s (bijv. IrfanView voor Windows). Let in ieder geval op het verschil in kwaliteit van fotobewerking. Photoshop doet het uiteraard goed. Zowel Photoshop als IrfanView kunnen batch bewerkingen uitvoeren (zie bijgevoegde blog extract voor details over Photoshop).

2b. Metadata

Waarin je de metadata opslaat is zo specifiek per organisatie (database of file based, welk type/product) dat we hier alleen ter inspiratie even kort aangeven hoe wij dat gedaan hebben (exacte werkbeschrijvingen en scripts op verzoek verkrijgbaar bij m.c.kuyper@tudelft.nl). De Excel bestanden zijn geconverteerd naar XML, gewoon met Excel via Save As “Excel 2004 XML Spreadsheet (.xml)” (exacte mogelijkheden verschillen van platform tot Excel versie). Daarna met XSLT opgeschoond en geconverteerd naar één XML bestand waar de beschrijvingen van alle 42 erfgoedobjecten in zitten. Dit is een tijdelijke opslagvorm tot onze institutionele repository gereed is om museale objecten te kunnen laden.

Stukje van het Excel bestand met metadata

Stukje van het XML bestand met metadata

3. Design en development web applicatie

Na geïnspireerd te zijn geraakt door de iPad app “The Elements” http://bit.ly/bX5Pwx hadden we bij aanvang van het project het plan om een dedicated app voor onze touch tables te maken. Al snel realiseerden we ons dat de focus op het benutten van de mogelijkheden van zo’n touch table niet geschikt was om onze doelgroep (design studenten) maximaal te bereiken. Daarom hebben we ons doel bijgesteld naar maximale toegang door het ontwikkelen van een dedicated web app, waarbij we binnen redelijke grenzen ons best te doen die op standaard moderne devices te laten draaien (desktop, netbook, tablet en smartphone).

Iets dat niets met het virtuele erfgoed te maken heeft maar wel speelt bij de TU Delft Library, is dat we op het punt staan onze web development tools te heroverwegen. De komst van mobiele devices vraagt dat onze applicaties op meer platformen (Android, iOS, Blackberry OS) en browsers kunnen werken dan een paar jaar geleden. Ook moeten we diversificeren in ondersteunde schermgrootten en use-cases per device. Voor ons ligt er een duidelijke grens bij een schermresolutie van 1024. Daarboven kan je uitgaan van rijke functionaliteit die ook wat schermoppervlak mag vragen. Onder de 1024 gaan moet een site wel werken en netjes tonen, maar zijn niet alle features zinnig.

Vanwege onze cross-device behoefte wilden we al een tijdje GWT (Google Web Toolkit, http://code.google.com/webtoolkit) uitproberen en zijn daar in dit project mee gestart. GWT is een relatief nieuw web framework. Je programmeert in Java en kan gewoon debuggen. De compiler genereert een single-page AJAX app. Niet één, maar een reeks verschillende bundels geoptimaliseerd voor de belangrijkste browsers. De winst ligt in alle JavaScript die voor je gegenereerd wordt en dat je een betere cross-platform app krijgt dan je zelf kan bijbenen. Het enige onderdeel waar we wel energie in moeten stoppen om apps cross-device te laten functioneren is de CSS.

We hebben redelijk wat inleertijd nodig gehad om er achter te komen wat de laatste stand van zaken is mbt de voorkeurs GWT technieken. Er wordt namelijk op meerdere fronten aan gewerkt (Google GWT core team, Google projecten zoals GMail en derden). Uiteindelijk zijn we met deze architectuur aan de slag gegaan: http://code.google.com/webtoolkit/articles/mvp-architecture.html en de bijbehorende “Contacts” sample als basis gebruikt.

Voor de 360 graden interactieve animatie hebben we gezocht naar een viewer die veel platformen ondersteund en een simple en prettige bediening heeft. De viewer die Object2VR genereert voldeed niet aan onze wensen. Zie verder de bijgevoegde posts voor details. We hebben uiteindelijk de www.360-javascriptviewer.com geselecteerd (in de markt gebracht door www.3dweb.nl). Hij ondersteund veel platformen, is licht en snel. Nadeel is wel hij linkt naar online libraries van de fabrikant, dus gebruiken buiten bereik van internet is er niet bij.

Volgorde van werken

Bovengenoemde drie stappen kunnen redelijk parallel uitgevoerd worden. Zodra er afspraken gemaakt zijn in welk format de metadata aangeleverd wordt kan al begonnen worden met het ontwikkelen van een script voor het bewerken en laden van de data. Dat geldt ook voor de foto’s. Men kan een hele tijd vooruit met een set dummy foto’s die men van de draaitafel leverancier krijgt. Ook de web applicatie kan een tijdje redelijk onafhankelijk vooruit zonder te beschikken over de uiteindelijke content. De hoeveelheid metadata is zeer beperkt en men kan wederom werken met een set dummy foto’s en metadata.

//

Wij hebben met veel plezier aan het zichtbaar maken van erfgoed gewerkt! Het lijkt veel werk, maar wij sorteren dan ook voor op veel objecten zichtbaar maken. Als je slechts een paar objecten wilt laten zien kan het allemaal veel simpeler kan het heel leuk zijn als creatief project in het basis- of middelbaar onderwijs.

SURFnet | Kennisnet, bedankt voor de ondersteuning!

Han Heijmans, Ger Bruens, Sander van Dam, Rene Hagman, Jan van der Heul, Robin Barbier, Michel Beerens, Jessica van den Doel, Arent Bosman, Monique IJzinga, Erwin Werkers, Michel de Ridder en Marjolijn Kuyper

Attachment: Eindrapportage – app dev and it blog

De route voor Amsterdam vordert gestaag, ondertussen wordt er ook hard gewerkt aan een connector om de 3D-modellen van TNO te kunnen uitlezen. Het project groeit groter en groter, daardoor is het wel oppassen dat de doelstellingen voor elk deel wel gehaald worden. Een voorproefje komt er in ieder geval op 15 februari, hierbij al een screenshot van een ‘put’ in de ondergrond, met de oude loop van de Amstel op het Rokin!

Geheel in Trailhead traditie wordt ook voor de 4K ARG gebruik gemaakt van zogenaamde onetakes. Dergelijke shots worden in één keer worden opgenomen zonder onderbreking. Er zijn daarnaast ook geen andere camera angles in deze shots. Wat de acteurs uiteindelijk neer moesten zetten voor de camera had daarom best wel wat weg van hoe theater werkt. Maar toch gaat het wel iets verder dan dat, wat vooral te maken heeft met de aard van de ARG. De ARG heeft namelijk te maken met het TINAG principe, welke in een eerdere blogpost werd besproken. Er kan niet een camera rond gaan lopen op de set zonder dat dit in het verhaal verklaard wordt. Deze regel geldt ook voor het editen van de video: er kan niet zoals in een normale film zomaar verwisseld worden naar een andere scène zonder dat dit verklaard.

Dit betekent ook dat er eigenlijk weinig geëdit hoeft te worden. De inhoud van de rauw geschoten shot is in principe al goed. Mogelijk moet er hier en daar alleen wat bijgesneden worden omdat er nog een clapperboard zichtbaar is aan het begin en einde van het schot en omdat de opnameleider heel hard ‘camera loopt!’ en ‘cut!’ roept.

Ondanks deze versimpelde omstandigheden, bleek deze simpele aanpassingen al een aardige voet in de aarde te hebben. Onze edit machine heeft een speciale monitor (een gecalibreerd beeldscherm) naast de reguliere beeldschermen staan. Deze wordt ontvangt via een speciale videokaart beelden van uit het videobewerkingsprogramma wat wij gebruiken voor het editen. Omdat deze kaart van een specialistische aard is moet elk programma dat er mee moet werken een specifieke plugin geïnstalleerd hebben om het correct te laten functioneren.

4k Materiaal voorbewerking
Daarnaast kan 4K materiaal uit de Red One – de camera die wij gebruikten voor de opnamens – niet zomaar in elk videobewerkingsprogramma ingeladen worden. Daar is nog weer een speciaal programma voor nodig. Dit programma is van Red zelf, het bedrijf dat de Red One produceert. Dit programma heeft de mogelijkheid om de RAW bestanden uit de camera voor te bewerken. Het voordeel van deze voorbewerking is dat er nog ingrijpende veranderingen gedaan kunnen worden in het beeldmateriaal alvorens het daadwerkelijk geëdit wordt in een regulier videobewerkingsprogramma. (Zoals de ISO waarde, kleur, scherpte en lichtw.)

Gecalibreerde monitor voor voorbewerking
Het is wel belangrijk dat dit voorbewerken gebeurd op een monitor die de juiste kleurwaardes kan tonen, anders is de kans aanwezig dat het eindresultaat niet als gewenst wordt op andere schermen. Als er gebruik wordt gemaakt van een gecalibreerd scherm is het zeker dat het beeld daar klopt, dus dan wordt het beeld op andere beeldschermen ook beter. Met een gewoon TN scherm – schermtechnologie die in alle laptops en reguliere beeldschermen wordt gebruikt – is het zo dat het beeld met de in-kijkhoek veranderd. Bij beeldscherm technologien zo als IPS, PVA, VA is dit niet het geval. Het maakt niet uit hoe er in het scherm gekeken word, de kleur is altijd hetzelfde daarnaast is het contrast en de zwart waarden van deze schermen is ook aanzienlijk hoger dan dat van een TN scherm. Deze schermen behoren tot het hogere segment schermen. Als er voorbewerking worden gedaan in een niet optimale inkijkhoek kan het betekenen dat het uiteindelijk materiaal niet correct is voorbewerkt. Het komt er dus op neer dat een goede monitor voor voorbewerking belangrijk is. Redenen genoeg om dit eerder genoemde gecalibreerde beeldscherm te gebruiken. Nu wil het zo zijn dat de makers van deze videokaart geen plug in voor de RED software hebben gemaakt. Hier naast kan Final Cut geen 4K raw aan. (final cut heeft wel een plugin voor de videokaart.)

Compromissen
Uit eindelijk is de keuze gemaakt een poging te doen op een slechter beeldscherm en het allemaal te verwerken naar een type bestandsformaat waar het videobewerkingsprogramma iets mee kan. Dit betekent dat we de mogelijkheid creëerde om toch voor te bewerken. Als dit niet het gewenste effect heeft, nemen we een monitor (die wel gecalibreerd is) mee uit ons privé bezit.

Wel nu, dit was het eerste obstakel bij het editen.

Waren het niet dat er spoken zijn. En niet zo maar spoken: verschijningen van geesten uit het verleden in de shots zelf. In de ARG is het namelijk de bedoeling dat spelers op zoek gaan naar deze spoken in het beeldmateriaal. Dit houdt in dat er meerdere lagen film over elkaar heen komen te liggen. Dit is dus dubbel zo zwaar voor het videobewerkingsprogramma, zeker als je daar nog effecten aan wil toevoegen om het wat spookachtiger te laten lijken.

Er is eerst getracht de lading te verlichten door met proxy’s te werken. Proxy’s zijn filmbestanden op lagere resolutie die gebruikt worden voor editing omdat de hoeveelheid data die het videobewerkingsprogramma moet verwerken veel te groot is. Met deze proxy’s wordt eerst een ruwe edit gemaakt. Hierna worden de proxy’s vervangen met de originele bestanden en worden alle effecten uit de ruwe edit toegevoegd.

Voor ons was dit geen mogelijkheid aangezien proxy’s niet de voledige resolutie laten zien, hier mee zijn ook de detail’s die niet kloppen niet meer zichtbaar. Na een aantal pogingen op kleinere resolutie te hebben gedaan blijkt elke keer als de proxy’s werden vervangen dat er lelijke fouten in de overlay’s zaten die niet zichtbaar waren in de proxy. Dit omdat de pixels in elkaar gedrukt worden en de fouten maskeerde.

Om de spookverschijningen goed te krijgen is er gekozen de afwerking in volledige 4K resolutie te doen. Dit resulteerde in een foutmelding (“Out of memory”) die zich om de 5 minuten liet zien. Zo waren er nog wel andere belemmerende artefacten die het editen moeilijker maakten.
Er is een snelle edit gedaan, welke verwerkt is tot een trailer. De machine waar op geëdit werd is onderhand opgewaardeerd naar 10GB intern geheugen – tegenover de 6 die al aanwezig waren. Of dit afdoende is gaan we binnenkort bekijken.

Er blijft nog wel een vraag in ons hoofd rondspoken. Waarom heeft een bedrijf die een Red One heeft aangeschaft en editing suites verhuurd geen systemen die 4K beeldmateriaal aan kunnen? Is er niemand geweest die dit geprobeerd heeft? Misschien wel niet.

Aan de andere kant blijft het leuk om dit soort problemen uit te vogelen. Het is te hopen dat het de volgende keer iets minder moeizaam verloopt.

4k is een nieuw medium, hetgeen aanpassingsvermogen van de beschouwer vraagt
Werken met 4k technologie is ten eerste een probleem omdat het op een enkele locatie staat. Voor het ontwikkelen van een ARG is dit een belangrijk punt geweest, vooral als je beseft dat een ARG over het algemeen een collaboratief, interpersoonlijk spel is dat zich op meerdere locaties afspeelt. Omdat het apparaat dus op een enkele locatie staat, is het van belang dat de spelers van de ARG naar het apparaat toegehaald moeten worden. Dit is een gegeven dat een beetje tegen het idee van een ARG in gaat, want over het algemeen is het zo dat een ARG overal en altijd beschikbaar moet zijn voor spelers. Daarnaast is de vaste positie van een ARG ook limiterend omdat het verhaal niet op meerdere plekken uitgezet kan worden. ARGs hebben een enkele rabbithole – het belangrijkste start moment van een ARG – en daarnaast meerdere trailheads. Deze trailheads vullen de rabbithole aan en zorgen er voor dat een groter aantal mensen kennis zullen krijgen van de ARG. Omdat alles gecentreerd is rondom het 4k scherm, zijn trailheads niet echt makkelijk te ontwikkellen. In een ARG is vaak de ingang flexibeler voor trailhead ontwikkeling. In dit geval moeten alle trailheads naar het 4k scherm leiden.

Realisme effect wordt teniet gedaan door artefacten
Wat 4k materiaal ook lastig doet combineren met een ARG is omdat het materiaal zo scherp is dat elke fout die gemaakt wordt zichtbaar wordt op het beeldmateriaal. Omdat er voor ARGs veel materiaal gemaakt moet worden om het gedrag van de spelers te anticiperen, is het onherroepelijk mogelijk dat er een keer een continuïteitsfout in het beeldmateriaal zit, of dat een zendermicrofoon zichtbaar is op de kraag van een acteur. Bij het ontwikkelen van ARG voor een 4k scherm is het dus van belang dat alle details kloppen.

Natuurlijke interactie met display is beperkt mogelijk
Nog een reden waarom 4k materiaal nadelig is voor ARGs is omdat het een beeldscherm is waar de speler mee moet gaan spelen. Wat is hierbij de interactie? Hoe moet de speler interactie hebben met het 4k scherm, zonder dat dit het TINAG principe van een ARG overtreedt? TINAG staat voor “This Is Not A Game”. Hoewel het vaak duidelijk is dat een ARG een spel is, is het wel van belang dat dit TINAG principe wel klopt binnen de grenzen van de gecreëerde wereld. Wat dit feitelijk betekent is dat wanneer er bijvoorbeeld een telefoonnummer in de ARG verwerkt zit, dat deze ook functioneel moet zijn: spelers verwachten dat alles wat ze aantreffen in dienst staat van het spel. Terugkomend op het TINAG principe met betrekking tot het 4k scherm. Er moest een idee bedacht worden waarom het scherm past in de wereld die wij wilden creëeren voor de speler. Uiteindelijk hebben wij het apparaat in de ARG verwerkt als een nieuw technologisch wonder dat detectives gebruiken om moorden op te lossen. Het is belangrijk dat dit soort fictie bedacht wordt om de speler van de ARG te overtuigen van de wereld die geschapen is.

Nog een laatste limitatie van 4k technologie met betrekking tot ARGs is dat de interactie met de speler beperkt is. Het scherm kan niet makkelijk reageren op de acties van de speler. Dit heeft ook te maken met de prille toestand van de technologie, wat het implementeren van interactieve onderdelen moeilijk maakt. Mogelijk wanneer de technologie verder ontwikkeld wordt, dat interactie een grotere mogelijkheid wordt.

Scherpte als spelelement
Er zijn natuurlijk ook voordelen aan 4k technologie. Deze zijn zoveel mogelijk benut. Zoals gezegd is 4k materiaal zeer scherp en dit zorgt er voor dat er veel detail gestopt kan worden in het beeldmateriaal. Dit gegeven is benut door van de scherpte een spelelement te maken. Spelers van de ARG moeten goed naar het scherm kijken om bepaalde details waar te nemen. Omdat een 4k scherm vooral van heel dichtbij interessant is, is er voor gekozen om deze details zo klein te maken dat spelers dichter bij het scherm moeten gaan staan.

Realisme doordat het beeldscherm niet te onderscheiden is van de omgeving
Een andere reden 4k een toevoeging is aan een ARG is dat karakters op het beeldscherm zo scherp en groot zijn, dat dit het de karakters realistischer maakt dan met conventioneel beeldmateriaal. Het heeft ook een ‘wow’-factor, wat natuurlijk voor veel aandacht zorgt.

De grootte van het scherm biedt de mogelijkheid tot spelersinteractie rond het scherm
Nog een andere reden waarom 4k voordelig is voor een ARG is de grote van het scherm. Er kunnen veel mensen voor gaan staan en op zoek gaan naar details in de ARG. Er kunnen hierbij leuke collaboratieve momenten ontstaan waar spelers elkaar wijzen op spelelementen. Het is dan belangrijk dat de resolutie zeer hoog is, want anders gaan spelers zich ergeren aan onscherpe delen in het scherm. Om deze reden is hoge kwaliteit opnames en de hoge resolutie van zeer groot belang.