De generatiekloof
Het had zo mooi kunnen zijn. Een paar weken geleden kwam een van mijn leerlingen met de vraag of hij zijn oma uit Zuid Afrika ook voor Chambers of Time mocht interviewen. Ik begon al gelijk te denken aan skype-verbindingen en opname plug-ins, maar dat bleek allemaal niet nodig, de 81 jarige dame was hier in Nederland op bezoek bij familie. “Chambers of Time goes international“ had dan een mooie titel voor deze blog geweest. Ze kon ons immers allerlei kleine zaken vertellen over haar jeugd in Zuid Afrika en daarbij hoort natuurlijk ook onlosmakelijk de apartheid.
Uiteraard kreeg de leerling mijn goedkeuring en ik schafte alvast de autobiografie van Nelson Mandela aan. De leerling vertelde thuis dat zijn oma geïnterviewd mocht worden en heel de familie was enthousiast, heel de familie behalve oma. Die zag het nut er niet zo van in, als ze iets wilden vragen kon dat ook nu, dat hoeft niet per se opgenomen te worden en al helemaal niet in het bijzijn van een vreemde. Ontsluiten voor latere generaties….. daar zag ze ook het nut niet van in. Kortom oma kwam niet.
Hierbij rijst bij mij nu de vraag, zou Chambers of Time last kunnen krijgen van een generatiekloof, zouden oudere mensen niet snappen wat we hier precies aan het doen zijn, het metadateren, het doorzoekbaar maken van onderwerpen? We hebben ondertussen al aardig wat opa’ s en oma’s in onze mooie fauteuils zien plaatsnemen en verhalen horen vertellen. Maar deden ze dat nu eigenlijk wel bewust, zien ze het grote geheel of is het gewoon een leuk dagje uit en kunnen ze eindelijk een keer over vroeger praten zonder dat hun kinderen en kleinkinderen met hun ogen beginnen te rollen. Ik blijf u het antwoord nog even schuldig.
Tags: ROC Leiden