Dit ‘green screen basisbrevet’ heeft nog wel wat voeten in de aarde gehad. Immers de jongens en meiden zijn maar 1 dag in de studio aanwezig: echt zelfstandig toetsen heeft dus geen zin en cijfers geven is niet echt relevant. Werken met een greenscreen is echter wel onlosmakelijk verbonden met de opleiding Mediavormgever; ik moet dus ergens een bewijs hebben. Daarvoor hebben we nu het brevet ingesteld. De leerlingen krijgen het basisbrevet. Dit geeft aan dat ze hebben kennis genomen van alle regels in de green screen studio. Ze zijn echter nog niet gecertificeerd: ze hebben immers nog niet alleen kunnen werken in een studio. Het brevet is nu een bewijs voor mij dat ik ze kan vertrouwen in de schoolstudio op het moment dat we er eentje krijgen. Wanneer dat is …? Ik mik op volgend jaar.

Uiteraard kreeg de leerling mijn goedkeuring en ik schafte alvast de autobiografie van Nelson Mandela aan.  De leerling vertelde thuis dat zijn oma geïnterviewd mocht worden en heel de familie was enthousiast, heel de familie behalve oma. Die zag het nut er niet zo van in, als ze iets wilden vragen kon dat ook nu,  dat hoeft niet per se opgenomen te worden en al helemaal niet in het bijzijn van een vreemde. Ontsluiten voor latere generaties….. daar zag ze ook het nut niet van in. Kortom oma kwam niet.

Hierbij rijst bij mij nu de vraag, zou Chambers of Time last kunnen krijgen van een generatiekloof,  zouden oudere mensen niet snappen wat we hier precies aan het doen zijn, het metadateren, het doorzoekbaar maken van onderwerpen? We hebben ondertussen al aardig wat opa’ s en oma’s in onze mooie fauteuils zien plaatsnemen en verhalen horen vertellen. Maar deden ze dat nu eigenlijk wel bewust, zien ze het grote geheel of is het gewoon een leuk dagje uit en kunnen ze eindelijk een keer over vroeger praten zonder dat hun kinderen en kleinkinderen met hun ogen beginnen te rollen. Ik blijf u het antwoord nog even schuldig.

Zie: http://tinyurl.com/2c8alsu

Dit willen we ook voor Chambers of Time. In de verhalen die we vastleggen komen regelmatig locaties aan de orde waar leuke of bijzondere gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Het zou heel bijzonder zijn als je door de stad loopt en dan een seintje krijgt dat er op die locaties iets gebeurd is met foto’s of filmpjes uit het verleden erbij. Het is best leuk om door de applicatie naar het Van der Werfpark geleid te worden en dan een filmpje van het kruitschip te bekijken op je mobiel. Op 12 januari 1807 is het kruitschip in Leiden in de lucht gevlogen, waarbij een enorme schade is ontstaan in de stad. Niet alles is herbouwd en het Van der Werfpark is nog een overblijfsel hiervan. Kijk eens naar de film:

Helaas hebben we (nog) geen mensen kunnen interviewen die dit hebben meegemaakt.

In dit project gaan we geen AR toevoegen dat is te ambitieus, maar we gaan wel kijken waar het toepasbaar is en hoe we het technisch moeten realiseren.

Chamber’s of Time is een project waarbij we onszelf en onze leerlingen de taak hebben  gesteld om diepte-interviews te houden met mensen van allerlei soorten pluimage. Zie het als een soort van “Zomergasten” voor de gewone burger. Het doel van Chambers of Time is om de komende jaren een digitaal geheugen te creëren: een database vol verhalen en herinneringen als het ware. In de eerste weken van dit project hebben diverse leerlingen al hun grootouders geinterviewd. Stuk voor stuk leuke dagen waarbij we al heel wat te weten zijn gekomen over het opgroeien van de jeugd net voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog in Leiden.
Chambers of Time is er echter niet alleen maar voor interviews met eigen grootouders.  Dat bewezen de leerlingen en hun eindproducer vlak voor de zomervakantie nog maar weer.  Ze hadden op het bankje vlak voor het kantoor waarin onze studio zit een oudere Surinaamse man gespot.

Frans Panday
De man,  Frans Panday genaamd, kwam als het zonnig was regelmatig bij ons voor op het bankje zitten om te genieten van het voorbijtrekkende publiek en van een reclameposter van een jonge vrouw met stokbroden die aan de overkant bij de Super de Boer  voor de ramen hing. Na een gezellig gesprek in de zon wisten we hem te interesseren voor een interviewsessie de volgende dag. Frans bleek een wandelende encyclopedie die aan 1 stuk door wist te vertellen over zijn Surinaamse jeugd, emigratie in de jaren 50,  het Nederlandse schoolsysteem (hij was wiskundedocent geweest) en liturgie. De leerlingen hebben hem in totaal maar 3 vragen hoeven te stellen in een interviewsessie van bijna 5 uur non-stop. Soms hoef je als docent dus alleen maar te luisteren.
(nu het nieuwe schoolseizoen losbarst en daarmee ook het Chamber of Time project zullen we de komende tijd nog wel meer kleurrijke figuren tegen komen, ik hou jullie graag middels deze blog op de hoogte van onze ervaringen)